برکه تنها نیست. چند تا اردک، شرمسار از بالهایشان روی برکه می روند و می آیند. گلهای زرد و حنایی و تاج خروس و میمون در کناره، گویی در سایۀ بیدها خود را به سمت برکه کشانده اند و از او دلجویی می کنند. از اشتباهها و دروغهای دیگران هم پرس و جو نمی کنند. شادی عرض اندام می کند. پارو می زند و با چشمانی درخشنده و لبهایی خندان، ناخدایی را می ماند که هم موج و هم برکه و هم مقصد را می شناسد و از این سفر دلشاد است.

          تا زنده ایم همدیگر را انکار می کنیم و

                                           وقتی یکیمان بر سر دار رفت،

                                                                   گل به پایش نثار می کنیم.